Ήταν ο Ιησούς Χριστός, Έλληνας ή φιλέλληνας;

Τελευταία γίνεται πολύς λόγος από ελληνορθόδοξους κύκλους και για τη δήθεν ελληνική καταγωγή του Ιησού. Ο Ιησούς ήταν ένας Εβραίος. Όταν η Σαμαρείτιδα τόνισε την ιουδαϊκή του καταγωγή, εκείνος δεν την αρνήθηκε («κατά Ιωάννη» δ΄9). «Παλαιά» και «Καινή Διαθήκη» εμμένουν στην καταγωγή του Ιησού από τον Δαβίδ και τον Αβραάμ και οι ελληνορθόδοξοι επιμένουμε πως ήταν Έλληνας. Η φύση θέλει τους απογόνους να ανήκουν στην ίδια φυλή με τους προγόνους τους. Σε πείσμα κάθε λογικής εμείς οι Έλληνες επιμένουμε πως είμαστε Εβραίοι, «απόγονοι του Αβραάμ» («προς Γαλάτας» γ΄29) και ο Εβραίος Ιησούς ότι ήταν Έλληνας. Είναι να χάνει κανείς το μυαλό του!

ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ ΜΑΣΟΝΟΙ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ


Πολλών Ελλήνων ρασοφόρων, μητροπολιτών και πατριαρχών τα ονόματα φιγουράρουν στο ΜΑΣΟΝΙΚΟ ΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΒΟΥΛΤΣΟΥ, που είναι διάδοχο του Τάγματος των Ιπποτών της Ιερουσαλήμ. Στη συνέχεια θα δούμε τα ονόματα των Ορθόδοξων κληρικών που μετέχουν με την ιδιότητα του μέλους στο Μασονικό Τάγμα των Ιπποτών του Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου. Τα παρακάτω ονόματα βρίσκουν όπως φαίνεται πιο τιμητική την ιδιότητα του μέλους στο Τάγμα του Βούλτσου, παρά την ιδιότητα του μέλους στην εκκλησία του Χριστού. Είναι λοιπόν να απορεί κανείς.


ΟΙ ΔΙΠΡΟΣΩΠΟΙ
Οι κάτωθι, υπενθυμίζουμε, βρίσκονται γραμμένοι στα Μασονικά αρχεία, και αυτοί είναι λίγοι από τους τόσους.

Ο Αδαμάντιος Κοραής για το Πατριαρχείο - Ελληνική Νομαρχία 1806

Η Ελληνική Νομαρχία "Λόγος Περί Ελευθερίας" γράφτηκε το 1806 και αποτέλεσε το ιδεολογικό μανιφέστο της Επαναστάσεως των Ελλήνων ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο "Λόγος Περί Ελευθερίας", αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα έργα που γράφτηκαν την συγκεκριμένη περίοδο. Ο Αδαμάντιος Κοραής στο παρακάτω απόσπασμα από το συγκεκριμένο έργο, επεξηγεί ακριβώς τις αντιθέσεις που είχαν οι υποδουλωμένοι Έλληνες με το Πατριαρχείο και την αντίθετη στάση του πριν και κατά την πορεία αυτών προς την Ελευθερία...

Α΄ ΣΤΑΣΙΣ

Ω συ μιαρά Σύνοδος της Κωνσταντινουπόλεως, εις τι ομοιάζεις; Ήθελα να ξεύρω από σε τώρα όπου σε ερωτώ, εις τι, λέγω, ομοιάζεις τους ιερούς και θείους αποστόλους του λόγου της σοφίας του Ιησού Χριστού; Ίσως στην αφιλοκέρδεια, όπου εκείνοι εκήρυττον; Άλλ’ εσύ είσαι γεμάτη από χρήματα, όπου καθημερινώς κλέπτεις από τους ταλαίπωρους χριστιανούς. Ίσως την εγκράτεια και χαλιναγωγία των παθών; Άλλ’ εις ποίον μεγάλον ξεφάντωμα δεν ευρίσκεται μέρος από τους συγκλήτους σου, και ποιος από αυτούς δεν λατρεύει δύο και τρεις αρχόντισσας με άκραν αναισχυντίαν και σχεδόν φανερά;

Μήπως τούς ομοιάζεις εις την ευλάβειαν των προς την θρησκείαν; Αλλά ποιος δεν γνωρίζει την άκραν ανευλάβειάν σου και ποίος δεν ηξεύρει πόσον γελοιωδώς και χλευαστικώς εκτελείς τας ιερουργίας;Εις τι λοιπόν τους ομοιάζεις; Εις την φιλανθρωπότητα; Εσύ τους πτωχούς δεν καταδέχεσαι ούτε καν να τους δής, ουχί δε να τους βοηθήσης. Η λύσσα σου δια τα χρήματα είναι απερίγραπτος. Τους ομοιάζεις ίσως εις την φιλαδελφότητα, εις την ομόνοια, εις την επάλληλον αγάπην; Αλλά ποίος δεν γνωρίζει πόσον προσπαθεί ο ένας να βλάψη τον αλλον; Εις τι λοιπόν τους ομοιάζεις; Βέβαια, εις ουδέν. Ω της δυστυχίας σας άνθρωποι βάρβαροι και μωροί. Έπρεπε νά ξαναγυρίσει ο Χριστός, δια να σας φωτίση, επειδή εσείς ούτε καν στοχάζεστε να ανοίξητε ποτέ εν βιβλίο, δια να λαμπρύνητε τον εσκοτισμένο σας νούν.

Η παράνοια των χριστιανικών χρονολογήσεων!

Πόσες άραγε χρονολογήσεις έχουν προταθεί για την αρχή της Δημιουργίας;

Γνωρίζουμε βέβαια ότι η εβραϊκή χρονολόγηση αρχίζει από τις 7 Οκτωβρίου του έτους 3761 π.Χ., αλλά αυτό φαίνεται ότι δεν ικανοποιούσε ούτε τους διάφορους λογίους ούτε τους χριστιανούς σοφούς. Κατά καιρούς, λοιπόν, προτάθηκαν διάφορες ημερομηνίες από τον Εβραίο ιστορικό Ιώσηπο έως τον Γάλλο ουμανιστή Joseph Scaliger (1484-1558) και τον περίφημο αστρονόμο Johannes Hevelius (1611-1687).

Ο "Ελληνοέλληνας" Δημήτρης Λιαντίνης

Όλα καλά και περίκαλα τά 'χουμε με την πατρίδα. Με το έθνος, την ιστορία μας, και τους «αρχαίους ημών πρόγονοι». Μόνο που ξεχάσαμε ένα. Πως εμείς οι νέοι με τους αρχαίους έλληνες έχουμε τόσα κοινά, όσα ο χασαποσφαγέας με τις κορδέλες, και η μοδίστρα με τα κριάρια. Κι από την άλλη φουσκώνουμε και κορδώνουμε, και ταρτουφίζουμε για «τσι γενναίοι προγονοί» σαν τι;

Εκκλησιαστικά ελληνορθόδοξα παραμύθια: Η Κερκόπορτα και ο «μαρμαρωμένος βασιλιάς»

Είναι γνωστόν, πως κατά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, οι ρασοφόροι λειτούργησαν ως πέμπτη φάλαγγα, καλλιεργώντας είτε κλίμα ηττοπάθειας -αντιτιθέμενοι στην ένωση των Εκκλησιών- λέγοντας πως «είναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει», είτε ερχόμενοι και σε απευθείας συνομιλίες με τους Οθωμανούς. Τις προδοσίες των ρασοφόρων, προσπαθεί μέχρι και σήμερα η Εκκλησία να καλύψει με το παραμυθάκι της ξεχασμένης Κερκόπορτας (λες και επρόκειτο για μια απλή πόρτα που έκλεινε με ένα απλό πόμολο που δεν ασφάλισε καλά). Βεβαίως, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, ακόμη κι αν παρακάμψουμε το γεγονός, πως τουλάχιστον 30.000 ρασοφόροι «πέρδονταν κι έθρεφαν πρωκτό» (κατά την έκφραση του Δημήτρη Λιαντίνη) στα πάμπολλα μοναστήρια και τις εκκλησιές της περιοχής της Κωνσταντινούπολης (μόνο εντός της πόλεως υπήρχαν, όπως λέγεται, 300 μοναστήρια με 10.000 καλόγερους, ενώ διάφορες αναφορές και εκτιμήσεις ανεβάζουν τον συνολικό αριθμό έως και 300.000),

Χανουκά - Η Εβραϊκή γιορτή των Φώτων

Γιατί οι ήρωες της ιστορίας του Χανουκά λέγονται «Μακαμπί»;

Η λέξη μακαμπί είναι μια ακροστιχίδα που δημιουργήθηκε από τα πρώτα γράμματα των Εβραϊκών λέξεων Μι Καμοχά ΜΠα'ελίμ Αδονάι που σημαίνει «Ποιος ανάμεσα στους ισχυρούς είναι σαν Εσένα, Ω Θ-έ;». Σύμφωνα με μία θεωρία, «μακαμπί» ήταν η πολεμική ιαχή των Εβραίων πατριωτών που αντιστάθηκαν στους Ελληνοσύριους, το 165 ΠΚΕ. Σύμφωνα με μια άλλη θεωρία, μακαμπί είναι η Εβραϊκή λέξη για το «σφυρί» που προέρχεται από τη λέξη μακάβ. Ο Γεουντά, ο ηγέτης της εξέγερσης κατά των Ελληνοσυρίων, πήρε το όνομα Μακαμπί, λόγω της μεγάλης του δύναμης.

ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

http://www.chabad.gr/templates/articlecco_cdo/aid/101863

Μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η απέραντη αυτοκρατορία του μοιράστηκε στους στρατηγούς του. Μετά από ένα σκληρό πόλεμο για την κατάκτηση της εξουσίας, στον οποίο ενεπλάκησαν όλα τα έθνη της Μέσης Ανατολής, οι Εβραίοι βρέθηκαν

Ηρωϊσμός και "Ορθοδοξία"

του Σταύρου Βασδέκη
Με αφορμή τον κάποιους πρόσφατους γραπτούς και προφορικούς διαλόγους θα προσπαθήσω να θέσω εδώ το θέμα της σχέσεως μεταξύ ηρωϊκότητος και χριστιανικότητος, ορθοδόξου έστω, των αγωνιστών του 21, αλλά και άλλα τινά συναφή.
Κάποιοι εθνικοί έχουν αποφανθεί ότι ο χριστιανός δεν μπορεί να γίνει ήρωας ως "δούλος του Γιαχβέ", ενώ κάποιοι βυζαντινιστές αντιπαραθέτουν τα παραδείγματα των Κανάρη, Καραϊσκάκη, Παπαφλέσσα, Διάκου κ.ά. Δεν μας απέδειξαν όμως καθόλου οι τελευταίοι το αν οι εν λόγω ήρωες ήσαν όντως χριστιανοί.

Εκτός κι αν χριστιανός τυγχάνει πας ο ακουσίως βαπτισθείς κατά την βρεφικήν ηλικίαν. Αλήθεια, γιατί οι ορθόδοξοι (και όχι μόνον) βαπτίζουν τα παιδάκια στην ηλικία αυτή και όχι στην ώριμον όπως στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού; Μήπως για να μη ξεφύγει κανείς από το ποίμνιο των Αρχημανδριτών και όχι, όπως υπονοούν, για να τα απαλλάξουν τάχα μια ώρα αρχίτερα από την γελοία και νοσηρή αυτή ιστορία του προπατορικού αμαρτήματος;

Πορφύριος κατά χριστιανών

Ο Πορφύριος ακούγοντας τον Ωριγένη να διδάσκει, είχε μελετήσει τις εβραϊκές γραφές, ιδιαίτερα τους προφήτες και τα χριστιανικά ευαγγέλια, και θεωρούσε πως τους έλειπε η φιλολογική ποιότητα και η φιλοσοφική εμβρίθεια. Γύρω στο 262, εντάχθηκε σε μια σχολή της Ρώμης την οποία διηύθυνε ο διάσημος νεοπλατωνικός δάσκαλος Πλωτίνος. Παρέμεινε εκεί μέχρι το 270 περίπου. Και στη Σικελία, όπου βρέθηκε μετά το θάνατο του Πλωτίνου, και στη Ρώμη όπου αργότερα επέστρεψε, ο Πορφύριος εκδήλωνε μια έντονη αντιπάθεια για τη λαϊκή θρησκεία και θεωρούσε το χριστιανισμό ως την πλέον ολέθρια μορφή της νόσου που είχε προσβάλει την αυτοκρατορία.

Σε μια επιστολή του (Πορφυρίου προς Ανέβω επιστολή), υπογράμμιζε τα μειονεκτήματα των

Φιλόσοφοι.. Οι εχθροί Του Σκοταδισμού..A

Άρα και οι φυσικοί εχθροί του Χριστιανισμού. Γιατί Χριστιανισμός = Σκοταδισμός. Μάρτυρας της Φιλοσοφίας, μαζί με τον Τζορντάνο Μπρούνο, την Υπατία, και ο Σωκράτης αποτελεί ένα από τα συγκλονιστικότερα παραδείγματα ανθρώπου που διώχτηκε και πέθανε για την ελεύθερη σκέψη του. Ο Σωκράτης παραμένει ένα φωτεινό παράδειγμα στην ιστορία της φιλοσοφίας και της ελεύθερης σκέψης. Ήταν ένας άνθρωπος που πέθανε χωρίς να προδώσει τις ιδέες του και με το θάνατό του τις επιβεβαίωσε ακόμη περισσότερο.

..Οι φιλοσοφικές γνώσεις και αξίες προϋποθέτουν τον άνθρωπο – Άτομο και όχι τον άνθρωπο μάζα. Ο άνθρωπος της μάζας πάντα ήταν υποχείριος της κάθε μορφής εξουσίας και κυρίως της άγνοιας και του φανατισμού του. Έτσι κάθε μορφή φιλοσοφικής σκέψης που απελευθέρωνε τον άνθρωπο από τα δεσμά της άγνοιας και της μισαλλοδοξίας κυνηγήθηκε με κάθε τρόπο. Οι φανατικοί χριστιανοί πιστοί, κυρίως στον Μεσαίωνα, πάντα ήταν από τους πρωτοπόρους στις διώξεις κατά των φιλοσόφων.

Η αξιοθρήνητη θρησκευτική μας παράνοια και… τα ζόμπι της Καινής Διαθήκης

Ως που μπορεί να φτάσει αλήθεια η θρησκευτική μας παράνοια, η μυθομανία και η αγάπη μας στα θεολογικά κόμιξ, πριν χαρακτηρισθούμε επισήμως ως θεολογικά αλλοπαρμένοι;

Αν σας έλεγαν πως η γενική πρόβα της χριστιανικής ανάστασης έχει ήδη γίνει με επιτυχία, και μάλιστα πολλοί νεκροί, ήδη σηκώθηκαν από τους τάφους τους και περπάτησαν καμαρωτοί μέσα σε μια πολυσύχναστη πόλη όπως η Ιερουσαλήμ... θα το πιστεύατε;

Ε, λοιπόν αυτό πιστεύετε ήδη αποδεχόμενοι τον χριστιανισμό και τις εβραϊκές παρα-μυθοπλασίες των εβραϊκών γραφών!

Απ' την άλλη μεριά, μήπως είναι καιρός να παραλεχθούμε πως όλοι εμείς, τα μονίμως απονήρευτα κουτάβια, πίνοντας απ' τον θεολογικό μανδραγόρα αυτής της θρησκείας, υπήρξαμε σε τέτοιο αξιοθρήνητο βαθμό "υπνωτισμένοι" (κατ' ουσία μαγεμένοι), αφού ανεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα, κυριολεκτικώς τα πάντα... και δεχθήκαμε ως θεόπνευστες, ακόμα και τις πλέον τερατώδεις και ανατριχιαστικές εικόνες, με νεκροζώντανα ζόμπι να παρελαύνουν μέσα στην Ιερουσαλήμ, γιορτάζοντας την ανάσταση κάποιου Ναζιραίου;!

Ο «Μονοθεϊσμός» είναι ένα πρόσφατο Ιουδαϊκό κατασκεύασμα!

Πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΔΙΙΠΕΤΕΣ

Η επιστήμη της Iστορίας παρουσιάζει, εν αντιθέσει με τις άλλες θεωρητικές επιστήμες, το παράδοξο ότι ελάχιστοι είναι αυτοί που μένουν ευχαριστημένοι από τα πορίσματά της και ακόμη λιγότεροι την εμπιστεύονται πλήρως. Και βεβαίως δεν αναφέρομαι στους ίδιους τους επιστήμονες, αλλά, κυρίως, στον λεγόμενο «μέσο άνθρωπο» που είναι παθητικός αποδέκτης των αποκαλύψεων και συμπερασμάτων των ιστορικών και άλλων επιστημόνων που βοηθούν στο να ανασυρθεί από την λήθη η αλήθεια, αντικειμενική ή υποκειμενική. Αυτή η έλλειψη εμπιστοσύνης στον επιστημονικό αυτόν κλάδο, μπορεί να οφείλεται και στο γεγονός πως από τις έρευνες συνήθως προκύπτουν διαφορετικά συμπεράσματα, ακόμη και αλληλοαναιρούμενα, πως δεν έχουμε να κάνουμε με μία μεταβλητή χ η οποία θα καθορίσει και την τελική μας τιμή ( το συμπέρασμα ), αλλά με πλήθος μεταβλητών, απειρία μεταβλητών θα έλεγα , των οποίων το ελεγχόμενο πλήθος είναι αντιστρόφως ανάλογο με τον βαθμό της λήθης. Και φυσικά δεν λέω βαθμό αλήθειας, γιατί η αλήθεια δεν μπορεί να βρίσκεται σε ποσοστά, είναι απόλυτο μέγεθος και μάλιστα είχε διεξοδικά αναλυθεί, ορισθεί και διατυπωθεί από τους Έλληνες φιλοσόφους.

ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ Ή ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ;

Ο θεός των Ιουδαίων (Γιαχβέ) και ο θεός των Χριστιανών ταυτίζονται πλήρως και όχι «δυνάμει». Αυτό προκύπτει από το γεγονός ότι το βασικότερο μέρος της Βίβλου (δηλαδή του ιερού βιβλίου των χριστιανών) είναι η Παλαιά Διαθήκη των Ιουδαίων η οποία αναφέρεται σ' αυτόν τον Θεό κατά μοναδικό τρόπο και περιγράφει την κοινή κοσμογονία των Ιουδαίων και των Χριστιανών. Αν οι Χριστιανοί ήθελαν να διαφοροποιήσουν την πίστη τους ως προς το θέμα του Θεού με τους Ιουδαίους τότε θα αφαιρούσαν από την Βίβλο όλα τα ιερά βιβλία των Ιουδαίων και θα είχαν ως βασικό ιερό βιβλίο τους μόνον την Καινή Διαθήκη.